ვენეტო (Veneto) იტალიის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული რეგიონია ღვინის წარმოების ტექნიკის თვალსაზრისით. აქ ღვინის ხასიათს ბუნებრივი გარემო და ადამიანის მიერ შემუშავებული წარმოების მეთოდები ერთობლივად განსაზღვრავს. ეს რეგიონი ნათლად აჩვენებს, თუ როგორ შეუძლია წარმოების მეთოდს ღვინის იდენტობის მნიშვნელოვნად შეცვლა.
ყველაზე დამახასიათებელი ტექნიკაა აპასიმენტო (appassimento) — მეთოდი, რომლის დროსაც ყურძენს დუღილამდე აშრობენ. ეს პროცესი ყურძენში შაქრის, არომატებისა და სტრუქტურის კონცენტრაციას იწვევს, რის შედეგადაც მიიღება ღრმა, ინტენსიური და კონცენტრირებული ღვინოები. სწორედ ეს მეთოდი უდევს საფუძვლად ამარონე დელა ვალპოლიჩელას (Amarone della Valpolicella) — იტალიის ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ და ცნობად ღვინოს.
ამ ტექნიკასთან ახლოს დგას რიპასოს მეთოდი (Ripasso) — როდესაც ახალგაზრდა ვალპოლიჩელას (Valpolicella) ღვინოს ამარონეს დამზადების შემდეგ დარჩენილ ყურძნის კანთან ხელახლა აჩერებენ. ამ პროცესის შედეგად ღვინო უფრო მდიდარი და სხეულიანი ხდება, თუმცა ვალპოლიჩელასთვის დამახასიათებელ სიხალისესაც ინარჩუნებს.
ძირითადი დასახელებები:
ვალპოლიჩელა კლასიკო (Valpolicella Classico) – რეგიონის ყველაზე ტრადიციული გამოხატულება. მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის ღვინოა, წითელი ალუბლის არომატებით, მცენარეული ნოტებითა და სუფთა, მსუბუქი ხასიათით. ხშირად სათანადოდ არ აფასებენ, თუმცა რეგიონის ღვინის კულტურის საფუძვლების გასაგებად მისი ცოდნა აუცილებელია.
ვალპოლიჩელა რიპასო (Valpolicella Ripasso) – უფრო რთული და მდიდარი სტილის ღვინო. რიპასოს მეთოდი მას მეტ სიღრმეს, მუქი ხილის ტონებსა და მსუბუქ სიმდიდრეს მატებს, თუმცა ბალანსს ინარჩუნებს.
ამარონე დელა ვალპოლიჩელა (Amarone della Valpolicella) – რეგიონის უმაღლესი გამოხატულება. მკვრივი და კონცენტრირებული ღვინოა, რომელსაც ხშირად ახასიათებს ჩირის, შოკოლადის, სანელებლებისა და ხანგრძლივი, თბილი დაბოლოების ნოტები. ეს არის ღვინოები, რომლებიც ნელა, აუჩქარებლად დასაფასებლად არის შექმნილი.
ამ მიდგომასთან მჭიდროდ არის დაკავშირებული პასიტოს (passito) ღვინოების უფრო ფართო ტრადიციაც. ამ მეთოდის დროს ყურძენს დუღილამდე გარკვეული დროით ტოვებენ, რათა მან წყლის ნაწილი დაკარგოს და მასში შაქარი და არომატები უფრო მეტად კონცენტრირდეს. მაშინ, როცა ვენეტოში ეს მეთოდი ისეთ ძლიერ მშრალ ღვინოებს იძლევა, როგორიცაა ამარონე (Amarone), იტალიის სხვა რეგიონებში მისი გამოყენებით ხშირად ამზადებენ ტკბილ ღვინოებს, სადაც ღვინის შაქრიანბას მისი მჟავიანობა აბალანსებს. ტოსკანის ვინ სანტო (Vin Santo) და სიცილიის პასიტო დი პანტელერია (Passito di Pantelleria) ამ განსხვავებული მიდგომის კარგი მაგალითებია — აქ მთავარი არა სიძლიერე, არამედ არომატებისა და გემოს კონცენტრაცია, ტექსტურა და ნელი, თანდათანობითი განვითარებაა.
Cantina di Negrar Amarone della Valpolicella Classico 2021
მდიდარი და კონცენტრირებული — მუქი ხილი, შოკოლადი და გამათბობელი ბოლოგემო, თუმცა კვლავ სტრუქტურული. შეფასება: 8.2/10
Corte Armano Valpolicella Classico
ნათელი და ამაღლებული, წითელი კენკრითა და სუფთა, მსუბუქი სტრუქტურით. შეფასება: 8.2/10
Fasoli Gino Valpolicella Ripasso Superiore 2013
მშვენივრად დაბალანსებული Ripasso — გამხმარი ალუბალი, სანელებლები და ოდნავ შებოლილი სიღრმე, სიახლის დაკარგვის გარეშე. შეფასება: 8.4/10
Tenuta Sant’Antonio Amarone della Valpolicella 2007
უფრო განვითარებული — გამხმარი ლეღვი, თამბაქო და ღრმა კომპლექსურობა. შეფასება: 8.4/10
ვენეტო ასევე არის პროსეკოს (Prosecco) სამშობლო — მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული და ფართოდ მოხმარებული ცქრიალა ღვინო. ამარონესგან განსხვავებით, პროსეკოს მთავარი ხასიათი სიხალისე, სიმსუბუქე და უშუალობაა, რაც კიდევ ერთხელ აჩვენებს, რამდენად განსხვავებული სტილის ღვინოების შექმნა შეუძლია ერთსა და იმავე რეგიონს.